dizim

“Şimdiden bu kadar ağlarsa ...”

Susmuş ve kalmıştı işte, devamını getirememişti bir türlü..

Elindeki plastik bardağın kahve dolu kısmı(olumlu olan) azaldıkça, şeffaf kısım hastanenin rengiyle doluyordu.. Şöyle bir havaya kaldırıp “Bukalemun gibi şu meret, nereye tutarsan orayı gösteriyor” dediğinde kimse onunla ilgilenmedi; her biri başka elinin başka parmağından başka biçimde tırnak kemiriyordu..

Çok ağlıyordu ama, çok.. Gelir gelmez sevmemişti işte dünyayı..

“Hemen de büyürler, gözünü kapamaya fırsat vermeden.. Bi bakmışsın okula başladı derken, yanında bir herifle gelir de anlayamazsın olanları..” Kolay mıydı kız çocuğu büyütmek? Sıfatlar sıralanıyordu gözünün önünde bir bir; belirtme sıfatları.. “Zor” geçiyor şimdi, şeridin ortalarına doğru “Masraf”lar gözüküyor.. Her daim geçiyor ama “Sabır”.. Durum zarfları aldı yerini sonra..
“Gizli Özne”si olacak yakında, söylemeyecek hiç.. Şimdi bizi de beğenmez ..
Saçları da uzayacak ama, ipek gibi olacak..

Bırakmam ki onu kimseye, işten eve gelene kadar baksa annesi kâfi.. Saatler nasıl geçecek bilmem, ya o beni bekleyecek mi? Apartmana girişimde anlayacak mı ayak sesimden, koşacak mı hemen kapıya?
Ya kapıyı görürse, görüp öğrenirse? Açmak isterse sonra, açıp evimden kaçmak isterse? Giderse ya da, gidip de geri gelmezse? Başka bi şehirde okursa, başka bi yerde olursa ....
Duymazsa ya beni?
Dizime mi söyleyecem ben onu sevdiğimi?
Ya sesim çıkmazsa ?

(mutlu yıllar esma.. hep beraber yaşlanalım..)